İsrail solunun içinde, Yahudileri kendilerinden daha samimi bir şekilde seven bir gayrimüslimi görmeye tahammül edemeyen nevi şahsına münhasır bir zümre vardır. Protesto çevrelerinin gözdesi ve Yair Golan liderliğindeki Demokratlar'ın milletvekili adayı Moran Michel —ki kendisi Amerikan üniversitelerindeki bir Demokrat değil, Yahudi milli hissiyatını bir utanç vesilesi olarak gören yerli tipin ta kendisidir— Boy George’un Tel Aviv konserine bilet aldı ve ardından bunu bir aşağılama aracına dönüştürdü. Michel sadece şarkı listesini beğenmemekle kalmadı; boykot, tehdit ve kültürel tecrit altındaki bir ülkeye uçakla gelen bir sanatçı hakkında asitli, uzun bir eleştiri yazısı yayımladı ve onun Nova kurbanlarına sunduğu saygıyı adeta bir alay konusuna çevirdi. N12, Michel'in geceyi bir “utanç festivali” olarak yaftaladığını aktardı. Aynı paylaşımı haberleştiren WireIsrael ise Michel'in şarkıları tanımadığını öne sürdüğünü, sanatçının sahnedeki konuşmalarıyla dalga geçtiğini ve 7 Ekim Nova kurbanlarını anmasını çocukça bir oyuna benzeterek küçümsediğini bildirdi. Bu bir müzik eleştirisi değildir. Bu, İsrail solunun artık hoşnut etmeyi bildiği yegane kitleye kendini beğendirmeye çalışan bir politikacının seçmeleridir: Yahudilerin acısını kaba saba bulan o zümreye.
Boy George İsrail’e moda olduğu için gelmedi. Zira onun sektöründe moda olan, Yahudileri aforoz etmektir. Bir basın sözcüsü olmadan, Golan cephesinin kurum içi üslubu haline gelen o kıvrak, kaçamak laflara sığınmadan, hadiseyi şahsi gördüğü için geldi ve bunu da alenen ifade etti. 8 Kasım'da şu satırları yazdı: “@MoranMichel3'nin konserim hakkında kaleme aldığı nefret dolu ifadelere değinmek istiyorum. İsrail'e şahsi güvenliğimi büyük ölçüde riske atarak geldim. Görmeyi tercih edeceğiniz sanatçıların buraya gelmemesinden dolayı üzgünüm; fakat ben sizin bu çirkinliğinize rağmen geldim ve yine geleceğim. İsrail'e geldim çünkü meseleleri şahsi algılarım; ben buyum ve daima böyle kalacağım. Bir 'küstah' (chutzpenike) olduğunuz için teşekkürler” (8 Kasım 2026). Bu vakanın tüm ahlaki tablosu işte budur. Korkaklığın adını koydu. Çirkinliğin adını koydu. Yeniden dönmeye söz verdi. Kadın ise İsrail’e yalnızca kibirli bir dudak büküş ve silinmiş bir itibar sundu.
Bunu, gecesi kötü geçmiş heveskâr bir seyircinin münferit bir hareketi gibi göstermeye kalkışmayın. Michel, ismi bilinen siyasi bir figürdür. Ocak ayında Golan, protesto liderlerinin Demokratlar'a katıldığını duyurmuş ve sokak hareketini partinin “omurgasının bir parçası” olarak nitelendirip Michel’i de bunların arasında saymıştı — Jerusalem Post, “Yair Golan, İsrailli protesto liderlerinin bir sonraki seçimde Demokratlar ile güçlerini birleştireceğini açıkladı” (bağlantı, 6 Ocak 2026). Ahlakın yalnızca kendi tekelinde olduğunu, “demokrasi” adına yalnızca kendisinin konuşabileceğini, 7 Ekim’i iliklerine kadar yalnızca kendisinin hissettiğini yıllarca bu ülkeye vaaz eden sol, işte tam da bu soldur. Ardından İngiliz bir pop yıldızı —eşcinsel, gösterişli ve onların sloganlarıyla zerre ilgilenmeyen biri— Menora Mivtachim'e adım atıyor, Nova'dan sağ kurtulanları ve acılı aileleri sahneye çıkarıyor ve bu fraksiyonun tahammül edemediği o sözü haykırıyor: Yeniden dans edeceğiz. Ve partinin omurgası, milletin omurgasını “utanç verici” bulmaya karar veriyor.
Boykotçu Solun uydurduğu hayali karaktere değil, bu adamın gerçekte ne yaptığına bakın. Re'im yakınlarındaki Nova anıtını ziyaret etti. Katliamın kendisini dehşete düşürdüğünü, kendisini daha da dehşete düşüren şeyinse olayla uzaktan yakından bağı olmayan kişilerin bunun uydurma olduğunu söylemesi olduğunu belirtti. Siyonist damgası vurularak karalanmak istendiğinde, olgun bir insanın vereceği tek cevabı verdi: “Ben bir Siyonistim, bunu artık aşın.” Bu sözler, Jewish Telegraphic Agency tarafından aktarılan bizzat kendi ifadeleridir — “Pop ikonluğundan açık sözlü bir Siyoniste: Boy George’un Nova anıtına duygusal ziyareti” (bağlantı, 4 Kasım 2026) — ve The Media Line da sanatçının “yalnızca normal olan bir şeyi yaptığım için bana teşekkür edilmesini garip karşılıyorum” dediğini kaydetmiştir (bağlantı, 5 Kasım 2026). Normal. Bu kelime, iki yıldır “nehirden denize” nakaratının bir şiir olduğunu izah etmeye çabalayan her kullanışlı aptalın yüzünü kızartmalıdır. “We Will Dance Again” şarkısını bir Nova gazisinin tanıklığını dinledikten sonra kaleme aldı. Parça hiçbir alt metne kaçmadan şunu söylüyor: “Kafanız karışırsa eğer, bilin ki ben Yahudilerin yanındayım.” Radyolarda çalınmayacağını biliyordu. Yine de yazdı. Breitbart, şarkı yayımlandığında müzik dünyasının kopardığı yaygarayı ve sanatçının “seçici bir hafızayla Yahudileri hedef tahtasına oturtan” müzisyenlere yönelik sert eleştirilerini kaydetti — “Boy George, 7 Ekim Kurbanlarını Anan Yeni Şarkısı 'We Will Dance Again' ile İsrail Karşıtlarını Çileden Çıkardı” (bağlantı, 28 Temmuz 2026). Dostlarını kaybetti. Gelen tepkiler üzerine Londra'daki bir prodüksiyondan çekildi. Röportajlarında tehditler aldığını ve afişlerinin tahrip edildiğini söyledi, yine de o uçağa bindi. The Times of Israel canlı blogu onun şu sözlerini aktardı: “Tehditler aldım, fotoğraflarımı ve konser afişlerimi parçaladılar” (bağlantı).
Ardından Michel’in hazmedemediği o şeyi yaptı. Tel Aviv’deki ikinci konserinde, ellerinde İsrail bayraklarıyla Nova katliamından sağ kurtulanları ve katledilenlerin yakınlarını sahneye çıkardı ve onlarla birlikte bu şarkıyı söyledi. JTA’nın konser haberi son derece sarihtir: 1.500 bilet bu topluluğa bağışlandı; salona dönüp “Sessiz kalmak kahrolası bir seçenek değildir” dedi; gözleri doldu; Hamas’ın yok etmeye çalıştığı insanları bağrına bastı — “Boy George’un Tel Aviv konseri kusursuz değildi. Fakat seyirciler için bunun hiçbir önemi yoktu” (bağlantı, 8 Kasım 2026). Creative Community for Peace aynı gece şu paylaşımı yaptı: “Boy George, Tel Aviv’deki ikinci konserinde Nova gazilerini ve yaslı aileleri sahneye çıkararak muazzam bir vefa örneği sergiledi. Grup, 7 Ekim katliamında katledilenlerin anısına hep birlikte Boy George’un 'We Will Dance Again' şarkısına eşlik etti” (8 Kasım 2026). Eli Afriat o anları anbean kaydetti: Hayatta kalanlar ve acılı aileler Menora Salonu’nda sahnede, onunla birlikte şarkıyı icra ediyordu (7 Kasım 2026). İşte Michel’in alaya layık gördüğü manzara buydu. Ne bir politika ne de yanlış anladığı bir şarkı sözü; bir katliamdan arta kalan canların, bir yabancı onların ölülerini insan yerine koyma basiretini gösterdi diye sergilediği o dans.
Kültürel boykot hiçbir zaman sanatla ilgili olmadı. Bu, Yahudi devletini Yahudi varlığının kendisi gayrimeşru görünene dek tecrit etmek maksadıyla tasarlanmış, Arap Birliği'nin başka araçlarla yürüttüğü savaşın bir mirasçısı olan medeniyetler arası bir silahtır. Foundation for Defense of Democracies bu soyağacını gözler önüne serdi: tacizler, tehditler, kariyer şantajları ve sanatçılardan yalnızca “Arap Yerleşimciler'i önemsemelerinin” değil, aynı zamanda “İsrail’i kayıtsız şartsız reddetmelerinin” talep edilmesi — War by Other Means: A History of Anti-Israel Boycotts, From the Arab League to BDS, FDD (bağlantı). Jewish Virtual Library de aynı çarkı tarif etmiştir: imza kampanyaları, kötü niyetli postalar, montajlanmış kan iftiraları ve şayet bir sanatçı gerçekten Tel Aviv’e ayak basarsa ülkenin o karikatürden ibaret olmadığını anlayacağı korkusu. Lady Gaga, buradaki konserinden sonra dünyanın İsrail tasavvurunun “asla gerçeği yansıtmadığını” söylemişti — “The Anti-Semitic BDS War on Celebrities,” Jewish Virtual Library (bağlantı). Boy George bir karikatürle karşılaşmadı; halen şarkı söyleyen Yahudilerle karşılaştı. Ahlaki bir kılıfa ihtiyaç duyduğunda İran’ın küresel Cihad ve siyasal İslam ağıyla kol kola giren sol ise onu affedemiyor; zira onun buradaki varlığı, İsrail’in hiçbir aklı başında insanın adım atmayacağı cüzzamlı bir koloni olduğu yalanını yerle bir ediyor.
İşte Michel’in her seçim durağında peşini bırakmaması gereken ironi de burada saklıdır. Sanatçı ona küstah dedikten sonra, kendi partisi az önce karaladığı adamı alkışlamak için birbiriyle yarıştı. Demokratlar’ın resmi hesabı, sanatçının paylaşımının altındaki dizide —ki halen görülebilir— “özellikle pek çok sanatçının uzak durmayı seçtiği bir dönemde İsrail’e gelme cesaretini gösterdiği için” müteşekkir olduklarını ve müziğin boykotlar için bir araç haline gelmemesi gerektiğini belirtti (8 Kasım 2026). Peki hangisi doğru? Solun estetik üstünlük tasladığı kutsal bir geceyi berbat eden çiğ bir turist mi, yoksa İsrail’in cesur bir dostu mu? İkisini birden sahipleneceklerdir; zira İsrail solu kibriti çakıp ardından çıkan dumanı telin etme sanatında koca bir nesil boyunca ustalaşmıştır. Eylon Levy can alıcı tek soruyu sordu: “Bu kadın kim? Adını hiç duymadım. Harikasın.” Ülkenin büyük bir bölümü de aynı tepkiyi verdi. 1980’lerin altmış beş yaşındaki İngiliz drag-king’i; sesiyle, haysiyetiyle ve omurgasıyla tek bir hafta sonunda Yahudilerin yanında durduğu için, profesyonel bir eylemcinin ömrü boyunca yayımlayacağı basın bültenlerinin tamamından çok daha fazla hürmet gördü.
Michel’in kabahati “Karma Chameleon” şarkısını beğenmemiş olması değildir; zevkler tartışılmaz. Onun kabahati, malum bir İsrail solunun o köhnemiş, çürümüş refleksidir: Dünya Yahudi milletini kültürden mahrum bırakmaya çalıştığında masayı kurmaya yardım ederler. Bir misafir her şeye rağmen çıkıp geldiğinde ise onun kadehine tükürür ve buna entelektüellik derler. Tel Aviv sahnesinde Nova kurbanlarının adı anıldığında hemen “utanç verici” lafına sarılırlar; çünkü cemiyet içinde “Yahudi kimliğinden hicap duyuyorum” diyemediklerinde sığındıkları kelime tam da budur. Bu, Netanyahu karşıtı bir siyaset değildir; bu ruhi bir sakatlıktır. Metinleri dünyayı inananlar ve kafirler olarak ikiye ayıran medeniyet tasavvurlarının bayrakları arkasında yürüyüp, ardından dönüp Yahudilere insan hakları dersi veren Batılı ilericilerdeki arıza da tastamam budur. Müzik listelerini hizaya sokacak yerel “demokratlara” sırtını dayayabilen bir siyasal İslamın zaten roket fırlatmasına lüzum yoktur.
Boy George salona 65 yaşında olduğunu, kendisinden nefret etmek için artık çok geç kalındığını ve bunu zerre kadar umursamadığını haykırdı. Bir şarkısını kutsal bir vazife addederek armağan etti. Dostları bir dans pistinde cihatçılar tarafından avlanan o insanların yanında dimdik durdu. Yine gelecek. İşte payetli şapkasıyla Siyonizm budur: inatçı, modaya uymayan ve şahsi. Moran Michel ise İsrail’e bunun tam zıddını sundu — küllerinden doğuşa bakıp orada bir imaj sorunu gören bir vekil adayının sığlığını. Tarih onun şarkı listesi üzerine düştüğü notları hatırlamayacak. Yahudilerin yanında durduğunu söyleyen o İngilizi ve onun bu samimiyetine tahammül edemeyen o siyasetçiyi hatırlayacak.
Kaynak ve alıntı: X üzerinde @BoyGeorge.