Bu eğilimi ortaya koymak adına Basic Optimism, Batı ülkelerindeki sivil ve siyasi figürlerin kamusal söylemlerine işaret etti. New York'ta belediye başkanlığının kentin geçmişini "sömürgeleştirme, sömürü ve ırksal baskı tarihi" olarak nitelendirdiğini aktaran yayın, aynı dönemde Fransa'da bir parti liderinin toplanan kalabalığa "beyaz ve çirkin" olduklarını söylediğini kaydetti. Ekonomist Thomas Sowell'ın onlarca yıl önce dile getirdiği bir tespite atıfta bulunan Basic Optimism, vaktiyle yedi ölümcül günahtan biri sayılan hasedin, günümüzde sıklıkla sosyal adalet kisvesi altında sunulduğunu savundu.
Küresel refah eşitsizliklerinin sömürgecilikle açıklandığı argümanlarına karşı çıkan Basic Optimism, farklı ülkelerin kaydettiği birbirinden ayrı kalkınma süreçlerini örnek gösterdi. Yazıda, aralarında yalnızca altı yıl farkla bağımsızlığını kazanan Somali ile Botsvana kıyaslanarak, Botsvana'nın bugün kişi başına yaklaşık on kat daha fazla gelir ürettiği vurgulandı. Benzer şekilde, sömürgeciliği ve savaşın yıkımını yaşayan Güney Kore'nin 1960'ta Gana kadar yoksulken, Batı ile ortaklık kurarak refaha ulaştığı ifade edildi. Basic Optimism, bu ekonomik uçurumların sömürge mirasından ziyade ulusal tercihlerden kaynaklandığı sonucuna vararak, Batı medeniyetini suçlayan eleştirmenlerin bir yandan onun kurumları altında yaşamayı seçerken diğer yandan bu başarıyı açıklamakta yetersiz kaldıklarını belirtti.