Yahudi Ulusal Yurdunun Hukuki Çerçeveye Kavuşturulması
İngilizlerin Yahudilerin kendi kaderini tayin hakkına yönelik taahhütleri göz ardı edilmek bir yana, uluslararası sistem bu yükümlülükleri doğrudan bağlayıcı uluslararası hukuka entegre etmiştir. Hillel Neuer tarafından yapılan tarihi analizde de belirtildiği üzere, bu diplomatik bildiri büyük dünya güçlerinin Yahudi halkının tarihi haklarını ve ulusal kimliğini kamuoyu önünde ilk kez tanımasını temsil etmiştir.
İngiltere'nin ilk taahhüdü, tek bir emperyal hükümetin münferit bir politikası olarak kalmamıştır. Bu İngiliz girişimi; Amerika Birleşik Devletleri, Fransa ve İtalya da dahil olmak üzere önde gelen Müttefik ortakların açık mutabakatıyla ilerlemiştir. Tarihçi Martin Kramer; 1917 deklarasyonunun, Siyonist temsilci Nahum Sokolow ile yapılan görüşmeler sırasında Papa 15. Benedictus yönetimindeki Vatikan makamlarının diplomatik onaylarının yanı sıra geniş bir jeopolitik uzlaşı da elde etmesi sebebiyle, yirminci yüzyılın başlarında adeta günümüzün bir Güvenlik Konseyi kararı işlevini gördüğünü belirtmiştir.
1922 Milletler Cemiyeti Mandasında Güvence Altına Alınması
İlk İngiliz deklarasyonundan beş yıl sonra uluslararası toplum, Milletler Cemiyeti vasıtasıyla bu ilkeleri çok taraflı hukuk zemininde resmileştirmiştir. Neuer, manda metninin Yahudi milleti ile Filistin arasındaki derin tarihi bağı özellikle teyit ettiğini vurgulamaktadır. Dahası Milletler Cemiyeti, tanımlanmış bu coğrafi sınır dahilinde Yahudilerin atalarına ait ulusal yurtlarını yeniden kurmalarının hukuki dayanaklarını da tanımıştır.
Samidoun Arap Yerleşimci Tutsaklarla Dayanışma Ağı tarafından yayımlanan bir analizde ise kuruluş, İngiliz makamlarının Balfour Deklarasyonu'nu yayımladığını, ardından gelen Manda yönetimini yürüttüğünü ve Siyonist girişimin genişlemesini etkin şekilde kolaylaştırdığını kaydetmektedir.