BM Şartı'nın 51. maddesi, silahlı bir saldırı gerçekleştiğinde, Güvenlik Konseyi uluslararası barış ve güvenliği korumak için gerekli önlemleri alana kadar bireysel veya kolektif meşru müdafaaya ilişkin doğuştan gelen hakkı tanır. Meşru müdafaaya başvuran bir devlet Konseyi bilgilendirmelidir. Şart'taki orantılılık ilkesi, savunma amacı için gerekli kuvvetin ölçeği ve kapsamıyla ilgilidir; UİH kapsamında bireysel bir saldırının orantılılığından ayrıdır.
Meşru müdafaa amaç ve gereklilikle sınırlıdır
Jus ad bellum kapsamındaki orantılılık, kullanılan toplam kuvvetin silahlı saldırıyı durdurmak veya püskürtmek ve tehdidi gidermek için gerekli olanla sınırlı olup olmadığını sorgular. Bu, can kaybını bire bir karşılaştırma hesabı değildir. Gereklilik, düşünülebilecek her askerî olmayan seçeneğin önce tüketilmesi gerektiği anlamına gelmez; kuvvetin silahlı saldırıya karşılık vermesini ve savunma amacı için gerekli olmasını gerektirir.
Bu ilkeler, karşı tarafın yönetim yapısını ortadan kaldırmak için kendiliğinden yetki sağlamaz. ICRC'nin saldırıda orantılılığa ilişkin teamül kuralı, UİH kapsamındaki bireysel saldırılara uygulanır. Belirli bir kuvvet kullanımının gerekli ve orantılı olup olmadığını savunma amacı ve koşullar belirler.
UİH her saldırıyı düzenlemeye devam eder
Bir devlet meşru müdafaa kapsamında hareket etse bile, çatışmayı nasıl yürüteceğini UİH düzenler. Her saldırıda askerî hedefler sivillerden ve sivil nesnelerden ayırt edilmeli, beklenen tali zararın öngörülen somut ve doğrudan askerî avantaja kıyasla aşırı olmasından kaçınılmalı ve uygulanabilir önlemler alınmalıdır. Ek Protokol I'in 57. maddesi temel önlemleri sıralar. Jus ad bellum kurallarına uyulması UİH'ye uyulduğunu kanıtlamaz; bunun tersi de geçerlidir.
Saldırı düzeyindeki ayrı kural için bir saldırıda orantılılık sayfasına bakın. İsrail'in inceleme ve hukuki sınırları için İsrail'in hedefleme kararlarını nasıl incelediği sayfasına bakın.